Całkowite zasoby energii wiatru w Polsce zostały dość dobrze rozpoznane (Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej, Warszawa; prof. Halina Lorenc). Wieloletnie badania pozwoliły na sporządzenie map kierunków i siły wiatru na różnych wysokościach (10m, 30m, 50m) oraz jego potencjału energetycznego: dobowego, miesięcznego rocznego, przydatnych m.in. dla potrzeb wyboru lokalizacji elektrowni wiatrowych ich późniejszej eksploatacji. Do bezpośredniego wykorzystania energii wiatru i wytwarzania energii elektrycznej służą różnego rodzaju elektrownie wiatrowe. Instalacje te pozwalają zaoszczędzić minimum 50% rocznego zapotrzebowania na energię elektryczną, dla celów oświetlenia, ogrzewania, napędów maszyn i urządzeń. Rocznie, suma energii wiatru na powierzchnię 1 m2 w Polsce wynosi 1000-1500 kWh/rok, w zależności od położenia (góry, wybrzeże). Jest to wartość analogiczna jak w Niemczech, Holandii, Francji, Anglii, Danii czy Szwecji - gdzie od wielu lat jest wykorzystywana dla potrzeb energetyki, budownictwa mieszkaniowego, gospodarstw indywidualnych na wsi i w mieście. W tych krajach funkcjonują wieloletnie programy rządowe rozwoju energetyki wiatrowej i innych odnawialnych źródeł energii (OŹE). Na obszarze Polski wyróżnia się 6 podstawowych rejonów zasobów energii wiatru (rys.1). 
RI - pas nadmorski, wybitnie korzystny, ze średnioroczną prędkością wiatru powyżej 6 m/sekundę; ( Wybrzeże Szczecińskie, Wybrzeże Gdańskie, Suwalszczyzna )
RII - centralna część kraju, obszar korzystny, o średniorocznej prędkości wiatru: 4-6 m/s
RIII - przedgórze, obszar dość korzystny, średnia prędkość wiatru 3-4 m/s
RIV - wyżyny, obszar niekorzystny, zmienna prędkość wiatru
RV - rejony górskie, obszar wybitnie niekorzystny, zmienna prędkość wiatru
RVI - wysokie partie gór, tereny wyłączone z energetyki wiatrowej, bardzo silne wiatry.
Generalnie można stwierdzić, że na powierzchni prawie 2/3 terytorium Polski (Rejony I, II, III) występują korzystne warunki dla rozwoju energetyki wiatrowej
|
